Παραλογισμός

Κι έτσι όπως κάθομαι στον σταθμό των τρένων, περιμένοντας να φύγω για τα μέρη μου να ρίξω κι εγώ την ψήφο μου, σκέφτομαι... Σκέφτομαι ότι άμα με ρωτήσει κάποιος να χαρακτηρίσω τον στρατό με 2 μόνο λέξεις, ποιές θα ήταν αυτές. Δεν θέλει πολύ σκέψη είναι η αλήθεια. Παραλογισμός και αυπνία. Αν και, κι η αυπνία θα μπορούσε να είναι μέσα στον παραλογισμό. Γιατί κανένας δεν μας έχει πει πως περιμένουν να αποδώσει ο φαντάρος στην εκπαίδευση ή στην πορεία μέσα στον ήλιο, όταν το προηγούμενο βράδυ είχε σκοπιά 3ο νούμερο (γνωστό και σαν γερμανικό). Το 3ο νούμερο για όσους δεν ξέρουν ειναι 2-4. Αυτό σημαίνει ότι κοιμάσαι από τις 11 εώς τις 1.15 κι από τις 4.15 μέχρι τις 5.50. Τα στελέχη όταν έχουν υπηρεσία, δηλαδή μία από τις 6 φορές μέσα σε ένα μήνα, κι όχι 20 όπως εμείς, την επόμενη μέρα έχουν απαλλαγή. Δηλαδή στις 9 το πρωί πάνε σπιτάκι τους γιατί κουράστηκαν την προηγούμενη μέρα. Και πως κουράστηκαν; Με το να είναι στην σκιά καθιστοί και να βλέπουν αυτοκίνητα να περνάν την ημέρα, και με το να κοιμούντε, έστω και πάνω σε ένα γραφείο, την νύχτα. Για μας, ούτε λόγος, παρόλο που ήμασταν όρθιοι την μισή νύχτα.
Και μακάρι να ήταν το μόνο παράλογο... Αλλά όποτε πας να συζητήσεις με κάποιον για τα παράλογα του στρατου, σου απαντάει "Εκεί που σταματάει η λογική, ξεκινάει ο στρατός". Συγνώμη αλλά εγώ δεν το δέχομαι σαν επιχείρημα αυτό.
Υπάρχει κάτι στον στρατό που λέγεται "φρουρά". Την ημέρα που έχουμε υπηρεσία, μαζευόμαστε και μας λέει ο εκάστοτε αξιωματικός τι πρέπει να κάνουμε στην υπηρεσία μας. Συγνώμη αλλά μέχρι σήμερα, που έχω κάνει περίπου 50 σκοπίες, το οποίο μεταφράζεται σε 300 ώρες υπηρεσίας, λέτε να μην ξέρω τι πρέπει να κάνω ήδη; Το πρωί, 10 λεπτά μετά το εγερτήριο, έχει πάλι φρουρά υποτίθεται για να αναφέρουμε οτιδήποτε αξιοσημείωτο έγινε κατά την υπηρεσία μας την προηγούμενη μέρα. Μα οι ίδιοι μας λένε ότι αν συμβεί κάτι να ειδοποιήσουμε αμέσως. Άρα ποιό το νόημα να πάμε κάπου να πούμε όλα καλώς και να φύγουμε; Όσο καιρό είμαι εκεί μέσα δεν έχω ακούσει κανέναν να αναφέρει το οτιδήποτε.
Η λίστα συνεχίζεται, αλλά το τρένο φεύγει εντός ολίγου. Συνεχίζουμε αργότερα...

Εισαγωγή

Ειναι πολλά τα πράγματα τα οποία μπορεί κάποιος να πει για τον στρατό. Ακόμα περισσότερα είναι αυτά που ακούγονται αν κι ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά είναι ράδιο "αρβύλα". Κάποιος που δεν έχει κάνει την θητεία του, η μόνη επαφή που έχει είναι είτε από φίλους, είτε από τον πατέρα ή τον θείο που τα ξέρουν όλα (!), είτε από το διαδίκτυο.
Δυστυχώς ο μόνος τρόπος να έχεις μία εμπεριστατωμένη άποψη είναι να το ζήσεις μόνος σου. Και πάλι όμως δεν είναι αξιόπιστο το δείγμα, αφού τα μόνα που έχεις ζήσει στην ουσία είναι, το ΔΙΚΟ ΣΟΥ κέντρο, τις ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ μεταθέσεις και τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ στελέχη.
Οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) που θα το διαβάσετε αυτό θα ξέρετε ήδη ότι αυτόν τον καιρό ο στρατός είναι η βασική μου "ασχολία" αφού είμαι ένας κακόμοιρος φαντάρος που έχει ακόμα 110 περίπου μέρες για να απολυθεί.
Τα θέματα που θέλω να βγάλω από μέσα μου μέσω αυτού του blog, είναι καθαρά δικές μου εμπειρίες και καθαρά δικές μου απόψεις χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν, άμεσα ή έμμεσα. Είναι πολλά αυτα που θέλω να γράψω αλλά δεν θα το κάνω τώρα, αφ'ενός γιατί δεν θέλω να σας κουράσω με το "καλημέρα" με ένα "wall of text" κι αφ'ετέρου γιατί σήμερα φεύγω με εκλογική άδεια και θέλω να ηρεμήσω λιγάκι πριν την πτήση μου.
Καλως ήλθατε λοιπόν!