Σύγχρονος Στρατός

Το τελευταίο θέμα που θέλω να θίξω στην σημερινή λογοδιάρροια είναι τα χρήματα που "χάνονται" στην άμυνα.
Δεν είναι λίγες οι επιγραφές που έχουμε δει εδώ μέσα περί "Σύγχρονου Στρατού". Που είναι όμως ο σύγχρονος στρατός όταν ένα από τα πιο πολυχρησιμοποιημένα οχήματα, γνωστά και σαν STEYER, είναι τουλάχιστον 30ετίας και θέλουν κυριολεκτικά σπρώξιμο για να ξεκινήσουν; Που είναι ο σύγχρονος στρατός όταν τα κτήρια είναι ετοιμόρροπα οι μισές βρύσες δεν δουλεύουν κι οι μισοί λόχοι δεν έχουν ζεστό νερό; Αυτό είναι αναπόφευκτο όταν για να μην έχουν έξοδα αναθέτουν τις εργασίες του τάγματος σε φαντάρους που δηλώνουν τεχνίτες. Κι ο φαντάρος δεν είναι χαζός. Θα δηλώσει και πυρηνικός φυσικός αν πρόκειται να γλυτώσει έστω και τα μισά "περίεργα" του στρατοπέδου. Και δουλειά δεν θα κάνει γιατί ούτε σπίτι του είναι να το πονέσει, ούτε δουλειά του να ταΐσει την οικογένειά του.
Το πόσα χρήματα χάνονται κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Και κανείς δεν ξέρει που ακριβώς πάνε. Όταν το κράτος δίνει κάποια χρήματα για την τροφή των φαντάρων και δεν φτάνουν στον φαντάρο ούτε τα μισά, αναρωτιέσαι Είναι κοινώς γνωστό ότι "κάποιοι" κατακρατούν τα προγεύματα, τα αναψυκτικά που γράφει το μενού και τα πρωινά και τα εκμεταλλεύονται για προσωπικό κέρδος. Για παράδειγμα, στην μονάδα μου "υποτίθεται" ότι το πρωινό μας αποτελείται από : ψωμί, τυρόπιτα, μαρμελάδες και milko. Πώς γίνεται κάθε πρωί να έχει μόνο ψωμί με μαρμελάδες; Που πήγαν τα υπόλοιπα;
Άλλος κλασσικός τρόπος εκμετάλλευσης είναι το ΚΨΜ. ΚΨΜ για όσους δεν ξέρουν είναι το Κέντρο Ψυχαγωγίας Μονάδος. Κάτι σαν κυλικείο να το πω πιο απλοϊκά Η επίσημη τιμή του νερού είναι 16 λεπτά. Εμείς το πληρώνουμε 20. Το ντόνατ 1.12, εμείς το πληρώνουμε 1.2. Ο εκάστοτε πωλητής ΚΨΜ που είναι πάντα φαντάρος, δασκαλεύεται καλά. Αν τον ρωτήσει κάποια επιτροπή, ξέρει να δώσει τις "πραγματικές" τιμές.
Θα μου πεις γιατί δεν τα καταγγέλλει κάποιος. Για τους κλασσικούς λόγους. Όλοι λέμε "αν πω τίποτα, θα με βάλουν στο μάτι και δεν θα απολυθώ ποτέ, άστο να απολυθώ και θα τα πω απ' έξω". Και μετά απολύεσαι και δεν θέλεις να έχεις καμία σχέση με αυτό και το ξεχνάς...

Τα στελέχη

Τα στελέχη είναι η μόνιμη δύναμη κάθε στρατοπέδου. Δηλαδή όλοι εκτός των φαντάρων. Από χαμηλά μέχρι ψηλά συναντάς κάθε λογής άτομο.
Υπάρχουν αυτοί που έχουν καταλάβει πως πάει η δουλειά κι απλά υπάρχουν για περάσει η ώρα, η μέρα, ο μήνας, να πληρωθούν, να πάρουν άδεια. Υπάρχουν αυτοί που ακολουθούν πιστά τους κανόνες οι οποίοι ναι μεν είναι αυστηροί, αλλά τους σεβόμαστε γιατί είναι σωστοί στο επάγγελμά τους. Και φυσικά υπάρχουν κι αυτοί οι οποίοι γίνονται εκνευριστικοί, υπερβολικά αυστηροί σε θέματα που δεν υπάρχει λόγος και με το σύνηθες όπλο τους την ειρωνεία
Ειλικρινά κανείς μας δεν έχει καταλάβει, παίρνουν παραπάνω χρήματα όταν γίνονται ηλίθιοι; Όχι. Μάλλον είναι στον χαρακτήρα του ανθρώπου.
Δημιουργούν έχθρες χωρίς να υπάρχει λόγος. Δεν είμαι από αυτούς τους "ψευτόμαγκες" που λένε "κάτσε να τελειώσω από δω και θα τον πετύχω έξω...". Αλλά όταν έρθει η στιγμή και πάρω την πολυπόθητη μπλε ταυτότητα, θα είμαι ελεύθερος να σχολιάσω, χωρίς φόβο και πάθος, χωρίς να με κρατάει πίσω η απειλή της τιμωρίας.
Ένα περίεργο θέμα πάντως είναι οι ηλικίες των στελεχών. Είδαμε από κοντά πως είναι να σε γερνάει ο στρατός. Με πολύ λίγες εξαιρέσεις, οι υψηλόβαθμοι είναι γερασμένοι και μπορεί εύκολα κάποιος να τους μπερδέψει και για 10 χρόνια γηραιότερους. Ίσως είναι το πρωινό ξύπνημα, ίσως είναι η πίεση και το άγχος, πάντως δεν είναι ωραίο να μην έχεις ακουμπήσει ακόμα τα 50 και να μοιάζεις 60...

Η βιτρίνα...

Τώρα που ξεκίνησα κι έχω χρόνο άντε να σταματήσω!

Ο στρατός είναι μία μεγάλη βιτρίνα. Αν όλα φαίνονται καλά τότε είναι και καλά. Η υπέρτατη δοκιμασία θα είναι σε καιρό πολέμου, κάτι που κανείς μας (εκτός μερικών "θερμόαιμων") δεν θα ήθελε να γίνει.
Κλασσικό παράδειγμα, οι καθαριότητες. "-Μα κύριε λοχαγέ, δεν έχουμε καθαριστικά!" "-Δεν πειράζει, κάντο με νερό να φαίνεται καθαρό." Ναι, είμαστε πόσα άτομα που ζούμε σε έναν χώρο όλοι μαζί. Αν δεν "πέσει" η υποτυπώδης χλωρίνη, πώς μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι καθαρά;
Κάθε μέρα γίνεται χαμός για το "τέντωμα" των κρεβατιών. Οι ποινές πέφτουν βροχή αν το κρεβάτι είναι άστρωτο ή ακόμα και ελαφρώς τσαλακωμένο. Με κουβέρτες που η σκόνη δίνει την ιδέα ότι με αυτές κάποιος είχε κάνει πικ-νικ στην σαχάρα, που και να τις τινάξεις, έχουν να πλυθούν από τότε που κατασκευάστηκαν τα STEYER.
Και στην εντέλεια να έχω κάνει τις καθαριότητες που ανέλαβα, ξέρω ότι αν τολμήσω να κάνω ότι κάθομαι, κάποιος θα με βάλει να τις ξανακάνω απλά για να μην φαίνεται ότι "κάθομαι".
Είμαι 5 μήνες στην Ρόδο, ο στρατηγός της Ρόδου έχει επισκεφθεί το στρατόπεδο μου περίπου 10 φορές κι εγώ δεν ξέρω καν πως μοιάζει. Γιατί; Γιατί όποτε έρχεται μας "κρύβουν" κάπου μακριά όπου υποτίθεται κάνουμε εκπαίδευση. Καθόμαστε με τις ώρες περιμένοντας να έρθει το σήμα ότι ο στρατηγός έφυγε ώστε να μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω. Σαν να ντρέπονται για μας. Αλλά το πρόβλημα είναι ουσιαστικά αλλού. Θέλουν να φαίνεται ότι κάνουμε κάτι.
Η βιτρίνα του στρατού κουράζει. Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που το έχει αντιμετωπίσει, αλλά κουράστηκα...

Οι ΕΠΟΠ...

Είναι μεγάλη η συζήτηση που μπορεί να γίνει για τους ΕΠΟΠ και σίγουρα εξαρτάται από τις προσωπικές επαφές που έχει ο καθένας μαζί τους.
Δυστυχώς οι ΕΠΟΠ είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι του στρατού. Και λέω δυστυχώς γιατί είναι γνωστό πόσο "εργασιομανείς" ΔΕΝ είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν θέλω να είμαι απόλυτος και άδικος, δεν είναι όλοι τεμπέληδες. Έτσι και με τους ΕΠΟΠ. Υπάρχουν κάποια αξιόλογα άτομα που όμως είναι μειονότητα και επισκιάζονται από την τεμπελιά και την ηλιθιότητα των υπολοίπων. Χαρακτηριστική ήταν η φράση ενός επαγγελματία στον λόχο μου: "Με αυτά που κάνει ο Χ κι άλλοι, πως να μην ντρέπομαι να λέω ότι είμαι ΕΠΟΠ;".
Πραγματικά υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν στα κριτήρια για να γίνεις επαγγελματίας οπλίτης, είναι και το να έχεις IQ κάτω του 40... Ακούγεται σκληρό το ξέρω, αλλά για μένα και για πολύ άλλο κόσμο που έχω συζητήσει, η επιλογή ΕΠΟΠ είναι η τελευταία πριν την ανεργία. Συνεπώς οι επαγγελματίες απαρτίζονται από άτομα που δεν πέτυχαν σε κάτι στην ζωή τους.
Δεν το δέχομαι όμως ότι η έλλειψη εργασίας τους οδήγησε εκεί όπως ισχυρίζονται οι περισσότεροι. Ο λαός λέει, μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε. Δεν χρειάζεται όλοι να τελειώσουν κάποιο πανεπιστήμιο, υπάρχουν πολλές "τεχνικές" δουλειές που θα μπορούσε κάποιος να κάνει ώστε να βγάλει τα προς το ζειν.
Τώρα θα μου πεις, ποιά άλλη δουλειά, χωρίς να ζητάει πτυχία, πληρώνει 1200 ευρώ τον μήνα. Κι η αλήθεια είναι ότι δεν κάνεις κάτι δύσκολο σαν επαγγελματίας οπλίτης. Απλώς περιμένεις να έρθει το μεσημέρι να πας σπίτι σου.
Ειλικρινά όμως δεν θα μπορούσα να ζήσω ξέροντας ότι θα πρέπει να ξυρίζομαι κάθε μέρα για τα υπόλοιπα 25 χρόνια, ότι θα πρέπει να κουρεύομαι κάθε 15 μέρες κι ότι θα πρέπει να ακούω τις φωνές του κάθε ανώτερου, κάθε μέρα, επειδή κι αυτός τ' άκουσε από κάποιον ανώτερο του και κάπου πρέπει να ξεσπάσει...
Αλλά είπαμε, είναι μεγάλη η συζήτηση και οι σκέψεις μου δεν μπορούν να συγκεντρωθούν όλες σε αυτό το μικρό blog. Ήδη έγραψα πολλά και έγινα κουραστικός...