Ειναι πολλά τα πράγματα τα οποία μπορεί κάποιος να πει για τον στρατό. Ακόμα περισσότερα είναι αυτά που ακούγονται αν κι ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά είναι ράδιο "αρβύλα". Κάποιος που δεν έχει κάνει την θητεία του, η μόνη επαφή που έχει είναι είτε από φίλους, είτε από τον πατέρα ή τον θείο που τα ξέρουν όλα (!), είτε από το διαδίκτυο.
Δυστυχώς ο μόνος τρόπος να έχεις μία εμπεριστατωμένη άποψη είναι να το ζήσεις μόνος σου. Και πάλι όμως δεν είναι αξιόπιστο το δείγμα, αφού τα μόνα που έχεις ζήσει στην ουσία είναι, το ΔΙΚΟ ΣΟΥ κέντρο, τις ΔΙΚΕΣ ΣΟΥ μεταθέσεις και τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ στελέχη.
Οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) που θα το διαβάσετε αυτό θα ξέρετε ήδη ότι αυτόν τον καιρό ο στρατός είναι η βασική μου "ασχολία" αφού είμαι ένας κακόμοιρος φαντάρος που έχει ακόμα 110 περίπου μέρες για να απολυθεί.
Τα θέματα που θέλω να βγάλω από μέσα μου μέσω αυτού του blog, είναι καθαρά δικές μου εμπειρίες και καθαρά δικές μου απόψεις χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν, άμεσα ή έμμεσα. Είναι πολλά αυτα που θέλω να γράψω αλλά δεν θα το κάνω τώρα, αφ'ενός γιατί δεν θέλω να σας κουράσω με το "καλημέρα" με ένα "wall of text" κι αφ'ετέρου γιατί σήμερα φεύγω με εκλογική άδεια και θέλω να ηρεμήσω λιγάκι πριν την πτήση μου.
Καλως ήλθατε λοιπόν!
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Συμφωνώ απολυτα με το ότι ο στρατός είναι πολύ προσωπική εμπειρία. Ήθελα να προσθέσω ότι αυτό ισχύει πέρα από τους λόγους που ανεφερες κ επειδή «χτυπάει» τον καθένα σε διαφορετική ηλικία, φάση ζωής (μετά το σχολείο, πριν τη δουλειά, πριν το μεταπτυχιακό, ενώ περιμένει την ειδικότητα κ το χειρότερο όταν κόβει τη δουλειά στη μέση) με αποτέλεσμα να ενοχλεί από παρά πολύ εώς καθόλου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠροσωπική μου άποψη ότι σε αυτό το κομμάτι οι πιο τυχεροί είναι οι γιατροί που κάνουν το στρατό ενώ περιμένουν να ξεκινήσει η ειδικότητα τους.
Τεράστιο ρόλο παίζουν κ η ψυχολογική κατάσταση που θα έχει κανείς εκείνη την περίοδο κ οι φαντάροι που θα πετύχεις μέσα.