Οι ΕΠΟΠ...

Είναι μεγάλη η συζήτηση που μπορεί να γίνει για τους ΕΠΟΠ και σίγουρα εξαρτάται από τις προσωπικές επαφές που έχει ο καθένας μαζί τους.
Δυστυχώς οι ΕΠΟΠ είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι του στρατού. Και λέω δυστυχώς γιατί είναι γνωστό πόσο "εργασιομανείς" ΔΕΝ είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν θέλω να είμαι απόλυτος και άδικος, δεν είναι όλοι τεμπέληδες. Έτσι και με τους ΕΠΟΠ. Υπάρχουν κάποια αξιόλογα άτομα που όμως είναι μειονότητα και επισκιάζονται από την τεμπελιά και την ηλιθιότητα των υπολοίπων. Χαρακτηριστική ήταν η φράση ενός επαγγελματία στον λόχο μου: "Με αυτά που κάνει ο Χ κι άλλοι, πως να μην ντρέπομαι να λέω ότι είμαι ΕΠΟΠ;".
Πραγματικά υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν στα κριτήρια για να γίνεις επαγγελματίας οπλίτης, είναι και το να έχεις IQ κάτω του 40... Ακούγεται σκληρό το ξέρω, αλλά για μένα και για πολύ άλλο κόσμο που έχω συζητήσει, η επιλογή ΕΠΟΠ είναι η τελευταία πριν την ανεργία. Συνεπώς οι επαγγελματίες απαρτίζονται από άτομα που δεν πέτυχαν σε κάτι στην ζωή τους.
Δεν το δέχομαι όμως ότι η έλλειψη εργασίας τους οδήγησε εκεί όπως ισχυρίζονται οι περισσότεροι. Ο λαός λέει, μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε. Δεν χρειάζεται όλοι να τελειώσουν κάποιο πανεπιστήμιο, υπάρχουν πολλές "τεχνικές" δουλειές που θα μπορούσε κάποιος να κάνει ώστε να βγάλει τα προς το ζειν.
Τώρα θα μου πεις, ποιά άλλη δουλειά, χωρίς να ζητάει πτυχία, πληρώνει 1200 ευρώ τον μήνα. Κι η αλήθεια είναι ότι δεν κάνεις κάτι δύσκολο σαν επαγγελματίας οπλίτης. Απλώς περιμένεις να έρθει το μεσημέρι να πας σπίτι σου.
Ειλικρινά όμως δεν θα μπορούσα να ζήσω ξέροντας ότι θα πρέπει να ξυρίζομαι κάθε μέρα για τα υπόλοιπα 25 χρόνια, ότι θα πρέπει να κουρεύομαι κάθε 15 μέρες κι ότι θα πρέπει να ακούω τις φωνές του κάθε ανώτερου, κάθε μέρα, επειδή κι αυτός τ' άκουσε από κάποιον ανώτερο του και κάπου πρέπει να ξεσπάσει...
Αλλά είπαμε, είναι μεγάλη η συζήτηση και οι σκέψεις μου δεν μπορούν να συγκεντρωθούν όλες σε αυτό το μικρό blog. Ήδη έγραψα πολλά και έγινα κουραστικός...