Η βιτρίνα...

Τώρα που ξεκίνησα κι έχω χρόνο άντε να σταματήσω!

Ο στρατός είναι μία μεγάλη βιτρίνα. Αν όλα φαίνονται καλά τότε είναι και καλά. Η υπέρτατη δοκιμασία θα είναι σε καιρό πολέμου, κάτι που κανείς μας (εκτός μερικών "θερμόαιμων") δεν θα ήθελε να γίνει.
Κλασσικό παράδειγμα, οι καθαριότητες. "-Μα κύριε λοχαγέ, δεν έχουμε καθαριστικά!" "-Δεν πειράζει, κάντο με νερό να φαίνεται καθαρό." Ναι, είμαστε πόσα άτομα που ζούμε σε έναν χώρο όλοι μαζί. Αν δεν "πέσει" η υποτυπώδης χλωρίνη, πώς μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι καθαρά;
Κάθε μέρα γίνεται χαμός για το "τέντωμα" των κρεβατιών. Οι ποινές πέφτουν βροχή αν το κρεβάτι είναι άστρωτο ή ακόμα και ελαφρώς τσαλακωμένο. Με κουβέρτες που η σκόνη δίνει την ιδέα ότι με αυτές κάποιος είχε κάνει πικ-νικ στην σαχάρα, που και να τις τινάξεις, έχουν να πλυθούν από τότε που κατασκευάστηκαν τα STEYER.
Και στην εντέλεια να έχω κάνει τις καθαριότητες που ανέλαβα, ξέρω ότι αν τολμήσω να κάνω ότι κάθομαι, κάποιος θα με βάλει να τις ξανακάνω απλά για να μην φαίνεται ότι "κάθομαι".
Είμαι 5 μήνες στην Ρόδο, ο στρατηγός της Ρόδου έχει επισκεφθεί το στρατόπεδο μου περίπου 10 φορές κι εγώ δεν ξέρω καν πως μοιάζει. Γιατί; Γιατί όποτε έρχεται μας "κρύβουν" κάπου μακριά όπου υποτίθεται κάνουμε εκπαίδευση. Καθόμαστε με τις ώρες περιμένοντας να έρθει το σήμα ότι ο στρατηγός έφυγε ώστε να μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω. Σαν να ντρέπονται για μας. Αλλά το πρόβλημα είναι ουσιαστικά αλλού. Θέλουν να φαίνεται ότι κάνουμε κάτι.
Η βιτρίνα του στρατού κουράζει. Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που το έχει αντιμετωπίσει, αλλά κουράστηκα...